25 juni 2021 1:06

Subprime kernsmelting

Wat was de subprime-meltdown?

De ineenstorting van de subprime was de sterke toename van risicovolle hypotheken die vanaf 2007 in gebreke gingen, wat bijdroeg aan de ernstigste recessie in decennia. De hausse op de huizenmarkt in het midden van de jaren 2000 – in combinatie met de toenmalige lage rentetarieven – zette veel kredietverstrekkers ertoe aan woningleningen aan te bieden aan mensen met een slechte kredietwaardigheid. Toen de vastgoedzeepbel barstte, waren veel kredietnemers niet in staat om hun subprime-hypotheken te betalen.

Belangrijkste leerpunten

  • De ineenstorting van de subprime was de sterke toename van risicovolle hypotheken die vanaf 2007 in gebreke gingen.
  • De hausse op de huizenmarkt in het midden van de jaren 2000, samen met de lage rentetarieven, leidde ertoe dat veel kredietverstrekkers woningkredieten aanboden aan kredietnemers met een laag krediet.
  • Toen de vastgoedzeepbel barstte, waren veel kredietnemers niet in staat om de betalingen op hun subprime-hypotheken te betalen.
  • De ineenstorting van de subprime leidde tot de financiële crisis, de grote recessie en een massale uitverkoop op de aandelenmarkten.  

Inzicht in de Subprime Kernsmelting

Na de technische zeepbel en het economische trauma dat volgde op de terroristische aanslagen in de VS op 11 september 2001, stimuleerde de Federal Reserve de worstelende Amerikaanse economie door de rentetarieven tot historisch lage niveaus te verlagen. Als gevolg hiervan begon de economische groei in de VS te stijgen. Een bloeiende economie leidde tot een grotere vraag naar woningen en vervolgens naar hypotheken. De hausse op de huizenmarkt die daarop volgde, leidde echter ook tot recordniveaus van eigenwoningbezit in de VS. Als gevolg daarvan hadden banken en hypotheekbedrijven moeite om nieuwe huizenkopers te vinden.

Uitleennormen

Sommige geldschieters verstrekten hypotheken aan degenen die anders niet in aanmerking konden komen om te profiteren van de waanzin van het kopen van een huis. Deze huizenkopers waren niet goedgekeurd voor traditionele leningen vanwege een zwakke kredietgeschiedenis of andere diskwalificerende kredietmaatregelen. Deze leningen worden subprime-leningen genoemd. Subprime-leningen zijn leningen die worden verstrekt aan leners met lagere kredietscores dan wat doorgaans vereist is voor traditionele leningen. Subprime-leners zijn vaak afgewezen door traditionele kredietverstrekkers. Als gevolg hiervan hebben subprime-leningen die aan deze leners worden verstrekt, meestal hogere rentetarieven dan andere hypotheken.

Tijdens de vroege tot midden jaren 2000 werden de kredietvoorwaarden voor sommige kredietverstrekkers zo versoepeld; het leidde tot de oprichting van de NINJA-lening : “geen inkomen, geen baan, geen activa – geen probleem.” Beleggingsondernemingen wilden deze leningen graag kopen en herverpakken als door hypotheek gedekte effecten (MBS’en) en andere gestructureerde kredietproducten. Een door hypotheek gedekt effect (MBS) is een investering die vergelijkbaar is met een fonds dat een hypotheekleningen bevat die een periodiek rentetarief betaalt. Deze effecten zijn gekocht van de banken die ze hebben uitgegeven en verkocht aan investeerders in de VS en daarbuiten.

Hypotheken met instelbare rente

Veel subprime-hypotheken waren leningen met een variabele rente. Een hypotheek met variabele rente (ARM) is een type hypotheeklening waarbij de rente gedurende de looptijd van de lening kan veranderen. Een hypotheek met variabele rente heeft doorgaans een vaste rente in de vroege looptijd van de lening, waarbij de rente binnen een bepaald aantal maanden of jaren kan worden aangepast of gewijzigd. Met andere woorden, ARM’s hebben een variabele rente, een hypotheeklening met variabele rente genoemd. 

Veel van de ARM’s hadden aanvankelijk redelijke rentetarieven, maar ze konden na een bepaalde periode opnieuw worden ingesteld op een veel hogere rente. Helaas, toen de Grote Recessie begon, droogden krediet en liquiditeit op, wat betekent dat het aantal verstrekte leningen afnam. Ook begonnen de rentetarieven te stijgen, waardoor veel van de subprime-hypotheken met aanpasbare rente werden gereset naar hogere rentetarieven. De plotselinge stijging van de hypotheekrentes speelde een belangrijke rol in het groeiende aantal wanbetalingen – of het niet betalen van de lening – vanaf 2007 en piekte in 2009. Aanzienlijk banenverlies in de hele economie hielp niet. Omdat veel kredietnemers hun baan verloren, gingen hun hypotheeklasten tegelijkertijd omhoog. Zonder baan was het bijna onmogelijk om de hypotheek te herfinancieren naar een lager vast tarief.

Kernsmelting op Wall Street

Toen de huizenmarkt eenmaal begon in te storten en kredietnemers hun hypotheken niet konden betalen, werden banken plotseling opgezadeld met kredietverliezen op hun balansen. Terwijl de werkloosheid in het hele land steeg, bleven veel leners in gebreke of sloten hun hypotheken af. 

In een executiesituatie nemen banken het huis terug van de lener. Omdat de economie zich in een recessie bevond, konden banken helaas de afgeschermde eigendommen niet doorverkopen voor dezelfde prijs die aanvankelijk aan de leners was uitgeleend. Als gevolg hiervan leden banken enorme verliezen, wat leidde tot krappere kredietverlening, wat leidde tot minder kredietverlening in de economie. Minder leningen leidden tot een lagere economische groei omdat bedrijven en consumenten geen toegang hadden tot krediet. 

De verliezen waren voor sommige banken zo groot dat ze failliet gingen of door andere banken werden gekocht om ze te redden. Verschillende grote instellingen moesten een reddingsoperatie van de federale overheid afsluiten in het zogenaamde Troubled Asset Relief Program (TARP). De reddingsoperatie was echter te laat voor Lehman Brothers, een obligatiebedrijf in Wall Street, dat na meer dan 150 jaar bestaan ​​de deuren sloot.

Toen beleggers op de markten eenmaal zagen dat Lehman Brothers door de federale overheid mocht falen, leidde dit tot enorme repercussies en uitverkoop op de markten. Naarmate meer beleggers probeerden geld uit banken en beleggingsondernemingen te halen, begonnen ook die instellingen te lijden. Hoewel de ineenstorting van de subprime begon met de huizenmarkt, leidden de schokgolven tot de financiële crisis, de grote recessie en massale uitverkoop op de markten.  

De schuld geven aan de subprime-kernsmelting

Verschillende bronnen krijgen de schuld voor het veroorzaken van de meltdown van de subprime. Deze omvatten hypotheekmakelaars en beleggingsondernemingen die leningen aanboden aan mensen die traditioneel als risicovol werden beschouwd, evenals kredietinstellingen die te optimistisch bleken te zijn over niet-traditionele leningen. Critici richtten zich ook op hypotheekreuzen Freddie Mac, die losse kredietnormen aanmoedigden door honderden miljarden risicovolle leningen te kopen of te garanderen.

 

Adblock
detector